Илен улмаш Айвика лӱман ӱдыр. Тудо снегым погаш йӧратен. Икана, олыкышто снегым кычалын коштшыжла, ала-могай йӱкым колын. Йыр ончалын – нигӧат уке. Адак йӱк шоктен. Мо тыгай? Айвика йоҥылыш снегым тошкалын улмаш, нунышт кычкырлаш тӱҥалыныт. Ӱдыр вучыдымо йӱкым колын тӧршталтенат колтен.
Снеге-влак шке семынышт кугу йӱкынак кутыреныт. Айвика тӱткын колыштын. Ӱдыр нунын йылмыштым умылен шуктен. Снеге-влак вӱд дене сийлаш йодыныт улмаш.
– Кошкен пытена-а-а, – шортшыла ойленыт.
Айвика, мӧҥгыжӧ каен, вӱдым конден да яндар вӱдым «йӱктен».
– Тый мемнам пакчашкет наҥгаен шынде, а ме тыйым саскана дене куандараш тӱҥалына, – сӧрваленыт.
Айвика нунын йодмыштым шуктен. Тылеч вара снеге-влак дене келшен илаш тӱҥалыныт.
Аня ПРОХОРОВА.
Шернур посёлко.
