Пеш ожно поҥго-влак икте-весышт дене мутланен моштеныт. Икана нуно, тӱшкан погынен, чодыра аланым таваленыт. Кажныжлан кумдарак, чаплырак вер кӱлын.
— Ме тыште шочынна, верым нигӧлан огына пу! — ӱчашеныт куптырвоҥго-влак.
— Уке, ме тидын дене огына келше. Ме эррак лектынна, — торешланеныт ӱйвоҥго-шамыч.
— Пӱртӱслан кажныже кӱлешан улыда. Икте-весе дене келшен илыза. Чодыра кугу, вер чылалан сита, — палыдыме йӱк кенета йоҥгалтын.
— Чын. Ме икте-весылан нимогай чаракым огына ыште. Тек айдеме шкаланже келшышым ойыра, — ик ойыш шуыныт.
Кызыт кажне поҥгын шке верже уло. Тидын шотышто тетла ӱчашен огытыл. Икте пӱнчерыште шочеш, весе куэрыште кушкеш, кумшо кожерыште шылын шинчын. Лач ик йодыш тачат вуйыштышт пӧрдеш: «Кӧ тыгай ой-каҥашым пуэн?»
Йоча-влак, ала те паледа?
МиросллВ СЕМЁНОВ.
Морко, Коркатово.
