Поэт Михаил Степанович Герасимов (Микай) – мыйын кугезе кочам. Тудын почеламут ден басньыже-шамычым тӱрлӧ конурсышто лудынам, Чап кагаз-влак дене палемдалтынам. Микай кугезе кочам нерген Олег кочамат каласкален.
Икана авам мыйын ӱмбак шӱрденрак пелештыш. Могай амаллан кӧра – ом шарне. Авамым ончалын, Олег кочам вашкыде пелештыш:
– Тыйын Микай кочат йочаже-влак ӱмбак йӱкшым нигунамат кугемден огыл.
Авам шып лие. А мый гын моткоч ӧрым. Кузе тыге?! Микай кочайын кандаш икшывыже – куд эргыже да кок ӱдыржӧ – лийын. Нунын кокла гыч кумытшын ӱмыржӧ шучко черлан кӧра лугыч лийын. Кум йочам иканаште йомдареныт. Мый шонем: ала тиде ойгак Микай кочайым йочаже-шамычым аралаш, чаманаш туныктен?
Тунам кочам деч йодым:
– Кочай, тый ачат деч пеш изи кодынат, тудын тыгай койыш-шоктышан улмыжым кушеч палет?
– Мый ачам деч посна шым ияш кодынам. Кузе палем? А мыланем Стапан чӱчӱ, ачамын «личный шофёржо», каласкален.
– Микай кочайын машинажат лийын? – эше чот ӧрмалгышым мый.
– Ой-ой, – воштылал колтыш кочам. – Тунам могай машина? Тӱрлӧ сомыл дене кудалышташ школын имньыже лийын. А кочат – директор. Телым изи тер дене, кеҥежым орва дене кудалыштыныт. Стапан чӱчӱм, имньым ончышым, ачамын «личный шофёржо» манам ыле. Тудо ойлен: «Мый Михаил Степановичын ик осал мутшымат ом шарне. «Тыге ышташ ок йӧрӧ вет» веле манеш ыле. Садлан ял калык пален: Микай иктажлан тыге каласен гын, тугеже тудо кугу йоҥылышым ыштен. Арам огыл ялыште ачатым «мемнан Микайна» маныт ыле».
Мый кажне ийын гаяк Микай кочайын ялышкыже, Татарстан Республикысе Элнетышке, коштам. Школ ончылно шогалтыме чапкӱжым ончыштам, могай улмыжым умылаш тыршем. Ала, илен-толын, тудын могай-гынат койышыжо мыланна кусна, шонем…
Драгояр ЯНАЙ.
Медведево, Арбан.
Фотом еш архив гыч налме.
