Ик Шоҥшо чодыраште илен. Икана тудо корнышто кок калошым муын.
– Пеш оҥай йолчиемыс. Тиде мыланем йӧра, – куанен Шоҥшо да йолышкыжо калошым чиен. Ошкылаш тӧчен, но калош моткоч йӧндымӧ да кугу лийын. Шоҥшо шуҥгалтын. Ты сӱретым пушеҥгыште шинчыше Ур ужын да утен каен воштылын.
– Шоҥшо тос, калош тыйын йоллык огыл! Воштылчык ит лий, кудаш ты йолчиемым! – ойлен Ур.
Шоҥшо Урын мутшым колыштын, калошым кож укшыш сакен коден. Тылеч вара ятыр жап эртен. Йӱрат йӱрын. Калош вӱд дене темын. Изи кайык чоҥештен толын да калош гыч вӱдым йӱын.
– Тау, Шоҥшо! – йывыртен ойлен изи кайык.
– Калош йоллан йӧрен огыл, а вӱдлан лач веле лийын, – воштылалын Шоҥшо.
Максим ПЕТРОВ.
Морко, Эҥерсола.
Авторын сӱретше.


