Ик кечын авам каласыш:
– Мий, Настюш, муным поген пурто. Чыве пеш кыдетла.
Мый лектын ончальым. Чыве муныжым чӱҥгенат пытарен. Агытанже толын шуо да мыланем пуйто мане: «Теве ломыж ате шинча, пургед тушто». Чыве, агытан озажым колыштын, мый дечем ончыч пургедаш тӱҥале. Йолжо дене удыркала, удыркала да чӱҥгал колта. А мый шекланен шогем, мом тыге толаша, шонем. Ончем, чыве янда пудыргым чӱҥгал колтыш.
– Авай, авай, ынде ола чывына кола ала-мо, яндам неле! – кычкырен, пӧртыш куржын пурышым.
Аваем воштылале веле: «Чыве тыгыде кӱм, янда падырашымат нелеш».
Тылеч вара мый чыве-шамычлан пырче дене пырля мунышӱмым, порым, ошмам шындем. Йоҥылыш пудыртымо чайгоркамат, йӱлалтыме лумат луктын ом кудалте, а чыве-шамычын кочкыш-сийышкышт савырем. Нунат мыланем тауштымо семын ынде муныштым огыт чӱҥгӧ, а кажне кечын «Кыдет-кыт-кыт! Настюш, муно погаш лек! Кыдет-кыт-кыт!» кыдетлат.
Настя ОЧЕЕВА.
Параньга, Олор.
«Ямде лий» газет, 2000 ий.
Э.Ямбаршеван сӱретше.
