Теле. Игече палынак йӱштӧ. Таче каныш кече, садлан шым-кандаш ияш рвезе-шамыч лумым кышкен модыт. Пӱжалт пытеныт. Рвезе-влакын, коеш, йӱмыштат шуэш, садлан модмо кокла гыч коклан-коклан лумым пурлыт.
Теве урем дене Мику коча ошкылеш. Тудын деч ялыште чыланат шекланат, юзывиян манын кутыркалат. Мику коча рвезе-влакын модмыштым ончаш ик жаплан чарнен шогалеш. Лач тиде жапыште пошкудо рвезе, пӱжалт пытыше Юрик, умшашкыже лумым чыка. Тидым ужын, Мику коча парняжым рӱзалтен пелешта:
– Каслан теве черланет! Кокыраш тӱҥалат!
Но Юрик тудын ойлымыжым колеш гынат, Мику кочан шинчашкыже онченак, ӱчым ыштымыла умшашкыже лумым угыч чыкалта. А Мику коча, семынже вуйжым рӱзалтен, шке пашаж дене умбакыла ошкылеш.
Кастене пӱжалтын да модын ярнен пытыше Юрик мӧҥгыжӧкокырен-кокырен толын пура.
– Мо пеш кокырет? – аваже тургыжланен йодеш.
Юрик вигак вашмутым муэш:
– Тиде Мику коча «накаркал»!
Александр ПЕТРОВ, Марий Элын калык писательже.
Сӱретым freepik.com сайт гыч налме.
