Чашкер лоҥгасе изи пу пӧртыштӧ Япык лӱман мераҥиге аваж дене пырля илен. Ик эрдене ава эргыжым помыжалтара:
– Япык, школыш каяш кӱлеш.
– Мый лӱдам. Тушто чылажат палыдыме. Нигуш ом кай, мӧҥгыштӧ кодам, – модыш маскаигыжым ӧндалеш да одеял йымак шылын возеш.
– Эргым, тый кайык-влакын пыжашым кузе оптымышт нерген палет? Пылан годым молан йӱр йӱреш? Пеледыш гыч пеледышыш чоҥештылше изи мӱкш могай сомылым шукта? – йодеш мераҥ.
– Уке-е-е, – кынел шинчеш Япык.
– Школышто шуко улан туныктат. Чыла йодышетлан вашмутым пуат, – ойла ава.
– Тиде пеш оҥай. Мый у деч лӱдам, – аважын шинчашке тура ончен, Япык вашешта.
– Эн патыр да виян янлык-влакат ончыч тургыжланат. Тый классыш пуро, туныктышетлан шыргыжал, йолташет-влак дене саламлалт. Тунам чыла сай лиеш, – лыпландара ава.
Япык куанен тӧрштен кынелеш. Рюкзакшым налеш да, аваж дене чеверласен, школ велыш кудалеш. Корнышто йолташыжым, Эчан лӱман шоҥшо игым, вашлиеш. Коктын, мутланен-мутланен, школ мартеат миен шуыт. Тушто нуным поро туныктышо парт коклаш шында. Япыкын лӱдмыжӧ, тургыжланымыже йӧршын йомеш. Школышто оҥай, шуко ум пален налаш да йолташ-влакым муаш лиеш, тидым мераҥиге ынде раш умыла.
Оля МАЙКОВА.
Авторын сӱретше.
