Пеш шукерте ожно Шыҥа ден Кутко-влак иквереш иленыт. Но… кушто Шыҥа – тушто лавыра. Икана Кутко-влак Шыҥа-шамычым поктен колташ мутланен келшат. Азап! Ик Кутко Шыҥам йӧратен шынден улмаш. Йӱдым Шыҥа дек шолып мия да ойла:
– Ынде мом ыштена? Кузе лийман? Мыланна ойырлаш логалеш. Эрдене тендам тиде илыме вер гыч поктен колтат.
Шыҥа тӱрлӧ йӧным кычалеш, мучашлан шонен муэш: Куткылан шулдырым пӧлекла. Пырля чоҥешташ мутланен келшат. Пӱралтын огыл улмаш Куткылан чоҥештылаш. Кеч шулдыран лие гынат, мланде деч кӱшкӧ чоҥештен кӱзен ыш керт. Кутко ден Шыҥалан ойырлаш вереште.
Арамлан огыл калыкыште ойлат: «Кӧлан нушкаш пӱралтын гын, тудо чоҥештен ок керт».
