Чевер кечын Веню ден Вачи мӱндыр ковашт деке эрдене эрак каяш тарванышт. Чарналтыште калык лыҥ погынен.
Теве автобусат толын шуо. Рвезе-шамыч Йогор лӱман шофёр дене саламлалтыч да эн тора лукышко вераҥыч. Кудалме годым кумда пасум, ужар олыкым ончат, шке семынышт кутырен шыргыжыт. Кажне чарналтыште ятыр еҥ шинчеш. Ик яра верат кодын огыл, коча-кова-влак пыкше шогат.
Трукышто Вачин чонжылан йӧндымын чучаш тӱҥале. Рвезе коважым шарналтыш. Тудо чӱчкыдын туныктен ойлен: «Уныкам, кугуракым пагалаш, изиракым чаманаш кӱлеш». «Э-э-э, шоҥгыеҥлан шогашыже йӧсӧ, йолжат коршта, очы-ни. Палыдыме еҥ олмышто ковам лиеш ыле гын…», – семынже шонкала Вачи.
– Кочай, шичса, изишак каналтыза, – пелештыш рвезе.
– Уныкам, пеш кугу тау, таза ли-ий! – тудыжо таушта.
Окнашке ончен шинчыше Веню изажым йомдаренат, тышке-тушко ончыштеш.
– Изай, молан шогалынат?
– Кочай шоген ноен, тек каналта, – умылтара Вачи.
Изи Венюат изаж семын ыштыш. Кынеле, олмышкыжо ковам шындыш. Тыге изак-шоляк мӱндыр ковашт деке весела кумылан миен шуыч. Арам огыл калыкыште ойлат: «Поро паша кумылым нӧлта, вийым ешара».
Екатерина ШУЧИНА.
Шернур, Пӱнчерйымал.
