Ик шошо кечын уремыш модаш лектым. Яндар кава гыч кече шыратен онча. Чонланат весела. Йырым-йыр илыш тӱзлана, пеледалтеш, коремлаште вӱд шыргыктен йога. Пакча шеҥгел коремыш пушым колтен модаш тарванышым. Пакчаш лектын шогальым гын, шинчамланат шым ӱшане: ковай йыраҥысе лавыраш пижын. Мыйым ужат, пеш йывыртыш.
– Уныкам, тышке тол, тышке тол! – уло йӱкын кычкыра. – Лавыра гыч утаре мыйым! Полшо мыланем!
Тыманмеш воктекше куржын мийышым. Кидем шуялтен, шупшаш тӱ-ҥальым. Ковамым утарышым. Но азап! Ик калошыжо йолжо гыч кудашалт кодын, лавыра йымалан лийын. Ковай тургыжлана, калошыжымат утарынеже. Мӧҥгеш лавыраш пураш ямде.
– Ковай, – манам, – ушет каен мо?! Молан мӧҥгеш лавырашкыже пурет? Вес калошетымат йомдарынет мо? Мланде кошкымек, йыраҥым ямдылымына годым лектеш.
Ойлымем семынак лие. Калошым муна. Ковай изи йоча гай куанен. Тиде татым кажне шошым шарналтена.
Алексей МИХАЙЛОВ.
Татарстан, Агрыз, Кадрек.
